Ik herinner mij de dag waarop ik je zag
Een klein lief jongetje, verlegen, moedig, hopeloos op zoek naar vriendschap...
Ik ook... op zoek, eeuwog op zoek en eindelijk gevonden jou!
Je lieve ogen keken in die van mij en toen wist ik het! we hoorden bij elkaar, niet als koppel, maar als vrienden, vrienden voor hetleven...
We maakten elkaar vanalle beloftes, we zouden later trouwen, onze 1ste keer samen, steunen door dik en dun... tja in het begin ging het nog, alles was leuk, we belden elke dag!
Toen ging het mis, he werd zo knap, je kon veel meisjes krijgen... je had niet zo veel tijd voor mij, kbegrijp het wel... wie wilt er mij nu ksnap da wel.. een dik log mens een stomme trut, soms was ik boos op je zonder reden, maar ksnapte de gevolgen niet, nu wil ik alles voor je geven, maar tijd terugkeren kan je gewoonweg niet...
elek avond ween ik nog om je, onze vriendscahp onze beloftes, die we toch maar niet gaan houden... niemand weet hoe ik me voel, door een makser op m'n gezicht verberg ik alles, krop het op... tot het niet meer gaaat, dan zal het te laat zijn denkik, de dag waarop ik zeker weet dat ik je kwijt ben, de dag waarop mijn leven zal eindegen...